Lieve prachtige Mojo,

Als pup van een bij het asiel achtergelaten moederhond kregen we jou. Een indrukwekkende, lieve, sociale, speelse pup. Een duidelijke en liefdevolle opvoeding maakte jou met je geweldig karakter tot een evenwichtige en blije hond die we overal mee naar toe konden nemen. De vele kilometers hardlopen, wandelen, zwemmen in/bij bossen, strand, bergen en meren gaven jou en ons een gelukkig en voldaan gevoel. Je vond alles en iedereen leuk, mens en dier. Wederzijds respect maakte dat we elkaar volledig vertrouwde. Als ik zei: spring, dan ging je, je vertrouwde er volledig op dat het dan goed kwam en als je alert was, dan vertrouwde ik volledig op jouw instinct. Zo trouw als jij was kom je maar zelden tegen. Een blik over en weer en we grepen elkaar. De grootse knuffelkont die er bestond. Toen je 10 jaar was kwam Nina, je mopse meisje. Een dagje wennen, maar daarna onafscheidelijk door het leven. Jullie waren dol op elkaar. Alles samen, knuffelen, slapen, spelen. Zoveel samen gedaan en beleefd van Texel tot de Pyreneeën, van Noorwegen tot Zwitserland en alles wat daartussen zit. Je wilde nog zo graag mee, zo graag blijven, konden maar voor altijd samen zijn. Je lijf was moe, je kon eigenlijk niet meer, maar je probeerde het toch. We hebben je moeten laten gaan. Ook die 30 mei 2026 vertrouwde je volledig op ons. Samen, thuis, in je fijne mand. Nina heeft nog fijn tegen je aangelegen, zoals ze altijd deed. Wat hebben we een geluk gehad om bijna 15 jaar samen te zijn. We missen je, onze sapperdeflap, puppy, pruts.